Carn Davidson 9, “The history of us”

Davidson

Η σαξοφωνίστρια Tara Davidson και ο τρομπονίστας William Carn είναι ζευγάρι και στη ζωή και στη μουσική. Παίζουν μαζί σε πολλά σχήματα της πόλης τους, του Τορόντο, αλλά το δικό τους γκρουπ είναι το Carn Davidson 9, που έχει συμπληρώνει ήδη πάνω από μια δεκαετία. Χαρακτηριστικό αυτού του νονέτου, του λίγο μικρότερου από big band σχήματος, είναι ότι περιλαμβάνει μια ευρεία γραμμή πνευστών, με 3 σαξόφωνα, δύο τρομπέτες και δύο τρομπόνια και ένα ελλειπτικό rhythm section που αποτελείται μόνο από μπάσο και ντραμς. Επιλογή που προφανώς δείχνει την προτίμηση των δύο leader να κάνουν την αρμονική και τη μελωδική δουλειά με τα πνευστά και χωρίς τη συνήθη συμβολή κάποιου πολυφωνικού οργάνου. Ανάμεσα στα γνωστά και έμπειρα μέλη του σχήματος ο σαξοφωνίστας Kelly Jefferson, ο μπασίστας Andrew Downing και ο ντράμερ Ernesto Cervini.

Το "The History of Us" (Three Pines Records), είναι το τρίτο άλμπουμ που κυκλοφορούν και όπως λέει κι ο τίτλος του αφηγείται προσωπικές ιστορίες. Ξεκινά με μια σουίτα του Carn με τρία μέρη (“Finding Home Suite”), που φτιάχνει ένα soundtrack για τη μετανάστευση της οικογένειάς του από το Χονγκ Κονγκ στον Καναδά. Υπάρχει και μια ανάλογη σουίτα της Davidson αφιερωμένη στους γονείς της στο κλείσιμο (“Suite 1985”) και ένα σύντομο κομμάτι στο ενδιάμεσο, με το οποίο οι δυο τους αποχαιρετούν τον αγαπημένο γάτο τους Murphy, που ήταν στο εξώφυλλο και στον τίτλο του προηγούμενου άλμπουμ τους και ποζάρει για τελευταία φορά ανάμεσα στο ζευγάρι στη ζωγραφιά και αυτού του εξωφύλλου.

Αν και η θεματολογία που ενέπνευσε τους συνθέτες και δίνει το έναυσμα στην ερμηνεία των εκτελεστών έχει κατά βάση να κάνει με την απώλεια, η γραφή αλλά και η προσέγγιση από όλους τους συμμετέχοντες είναι ευαίσθητη, συγκινεί, αλλά δεν είναι βαριά, δεν προκαλεί θλίψη. Η νοσταλγία της πατρίδας, συνυπάρχει με την προσμονή και την ελπίδα στο "Finding Home Suite". Ελπίδα που εντείνεται στο τέλος με τη γλυκειά, αισιόδοξη φολκ γεύση που δίνει το πίκολο της Davidson. Και το κενό που άφησαν τα χαμένα πρόσωπα φαίνεται να αντισταθμίζεται από τη ζεστασιά και τις όμορφες αναμνήσεις στο “Suite 1985” και το “Goodbye old friend”. Ιδίως το τρίτο και τελευταίο μέρος της σουίτας μοιάζει να υμνεί τη ζωή και να γιορτάζει όσα μοιράστηκαν με αυτούς που τώρα απουσιάζουν.

Οι πλούσιες γραμμές των πνευστών φέρνουν στο μυαλό τις ορχήστρες του Bob Brookmeyer και της Maria Schneider και μια αίσθηση chamber jazz, φτάνοντας σε ένα αποτέλεσμα υψηλής αισθητικής.

https://www.williamcarn.com

https://www.taradavidson.ca

Tags: