John Fedchock “Like it is”

Η καριέρα του τρομπονίστα John Fedchock είναι συνυφασμένη με την big band jazz. Τη δεκαετία του '80 ξεκίνησε με την Ορχήστρα του Woody Herman, αρχικά ως σολίστας και φτάνοντας να γίνει  μουσικός διευθυντής και δεξί χέρι του σπουδαίου leader. Από το 1989 δημιούργησε το δικό του μεγάλο σύνολο, με τo οποίo δουλεύει για τρίτη συνεχόμενη δεκαετία. Οι ηχογραφήσεις της New York Big Band δεν είναι συχνές (μόλις 5 μέσα σε 26 χρόνια) κι έτσι κάθε νέο της άλμπουμ αποκτά ξεχωριστή βαρύτητα.

To “Like it is” (Mama Records) που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, συγκεντρώνει όλα τα βασικά στοιχεία που συναντήσαμε και στις προηγούμενες δουλειές του τρομπονίστα: ισορροπία ανάμεσα στην παράδοση και το σήμερα, ρεπερτόριο ισομοιρασμένο σε standards και δικές του συνθέσεις, εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις και κορυφαίους σολίστες, με κάποιους από αυτούς να είναι μέλη της μπάντας από το ξεκίνημά της. Ανάμεσά τους και ο ντράμερ Dave Ratajczak, για τον οποίο η ηχογράφηση αυτή ήταν η τελευταία της καριέρας του, καθώς πέθανε τον προηγούμενο Οκτώβριο.

Ο τίτλος του άλμπουμ δίνει και την άποψη του Fedchock για την εξέλιξη της big band jazz. «... πολλοί θα προτιμούσαν να παραμείνουν όλα όπως ήταν. Όμως η αλήθεια είναι ότι τα καλύτερα πράγματα στη μουσική έχουν προέλθει από τον συνδυασμό του “όπως ήταν” με το “όπως είναι” μέσα από τη συγχώνευση του μεγαλείου του παρελθόντος με μια φρέσκια οπτική, χρησιμοποιώντας τα σημερινά αυτιά, προσεγγίζοντας κάθε κομμάτι σαν ζωγραφιά με οικείες φιγούρες που σχεδιάστηκαν σε αφηρημένη φόρμα», γράφει στο κείμενο που υπάρχει στο εξώφυλλο του CD.

Η επικοινωνία μεταξύ παλιού και νέου είναι αισθητή σε ολόκληρο το “Like it is”. Στο κλασικό “You And The Night And The Music”, όπου πίσω από το πασίγνωστο θέμα ξεπροβάλλουν αλλεπάληλες στρώσεις από περίπλοκες γραμμές πνευστών, στο “Just Squeeze me” του Duke Ellington, με επιταχύνσεις και απότομες ρυθμικές αλλαγές να παρεμβάλλονται στην αέρινη κίνηση του σουίνγκ, στο  “Ojos de Rojo” του Cedar Walton, που η αρμονία του εμπλουτίζεται και ο λάτιν χαρακτήρας του γίνεται εντονότερος με τα κρουστά του Bobby Sanabria. Το ίδιο συμβαίνει και στις πρωτότυπες συνθέσεις του Fedchock. Το “Like it is” ακούγεται αρχικά σαν ένα κλασικό φάνκι μπλουζ της δεκαετίας του '60, αλλά σε όλη τη διάρκειά του αποκαλύπτει την πληθωρική δουλειά που έχει γίνει στην ενορχήστρωση των πνευστών. Η περίεργη και ανορθόδοξη δομή του “Hair of the Dog”, ξεκαθαρίζει σιγά σιγά με χαλαρό τέμπο και διαστήματα με πολύ αραιές ενορχηστρωτικές πινελιές καθώς αναπτύσσονται τα διαδοχικά σόλο, ενώ το “Ten Thirty 30” είναι ένας πρωτότυπος φόρος τιμής στον Clifford Brown (ο τίτλος είναι η ημερομηνία γέννησής του), με ολόκληρο το θέμα του να προέρχεται από γραμμές και σόλο του μεγάλου τρομπετίστα.

Εκτός από τον ίδιο τον Fedchock, ανάμεσα στους πολλούς σολίστες που λάμπουν, ο Mark Vinci (άλτο σαξόφωνο και φλάουτο), ο Rich Perry (τενόρο), ο Charles Pillow (άλτο και σοπράνο), ο Gary Smulyan και ο Scott Robinson (βαρύτονο), ο Walt Weiskopf (τενόρο) και ο Scott Wendholt (τρομπέτα).

http://www.johnfedchock.com

Tags: