Joe Locke, με αφορμή ένα ποίημα

Ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους βιμπραφωνίστες, ο Joe Locke έχει αδιάλειπτη δισκογραφική παρουσία με ένα τουλάχιστον άλμπουμ σχεδόν κάθε χρονιά, από τις αρχές της δεκαετίας του '90 που ξεκίνησε την προσωπική του πορεία. Οι δουλειά του δεν καλύπτει μόνο όλο το φάσμα της τζαζ (παίζοντας με μουσικούς όπως ο Grover Washington Jr. και ο Cecil Taylor), αλλά φτάνει μέχρι το ροκ, την ποπ (Rod Stewart, Beastie Boys) και την κλασική μουσική (έχει παίξει με τη συμφωνική ορχήστρα δωματίου της Μόσχας και τη συμφωνική ορχήστρα του Münster). Ανάμεσα στις συνεργασίες του και εκείνη με τον μαθητή του Χρήστο Ραφαηλίδη, με τον οποίο πριν από δέκα χρόνια κυκλοφόρησε το ντούο “Van Gogh by Numbers”.

Από τις αρχές αυτής της δεκαετίας ο βιμπραφωνίστας ηχογραφεί για την Motema Music της τραγουδίστριας-τραγουδοποιού Jana Herzen, και το Love is a Pendulum” είναι η τέταρτη δουλειά του για τη νεοϋορκέζικη εταιρεία. Το γκρουπ, του ως συνήθως κουαρτέτο, αποτελείται από τρεις νεότερους μουσικούς, τον πιανίστα Robert Rodriguez, τον μπασίστα Ricky Rodriguez και τον ντράμερ Terreon Gully και σε μερικά κομμάτια ενισχύεται από εκλεκτούς προσκεκλημένους. Κορμός του άλμπουμ (καταλαμβάνει σε διάρκεια πάνω από τα δύο τρίτα του) είναι μια υψηλής αισθητικής σουίτα με πέντε μέρη, εμπνευσμένη από το ομότιτλο ποίημα της τραγουδίστριας και στιχουργού Barbara Sfraga.

Για κάθε μέρος της σουίτας, που παίρνει το όνομά του από έναν “ορισμό” της αγάπης με τον οποίο ξεκινά η αντίστοιχη στροφή του ποιήματος, ο Locke στήνει μελετημένα το σκηνικό για να αναπαραστήσει ηχητικά τους στίχους. Στο “Love Is the Tide” ο Gully με τα πιατίνια του δημιουργεί την υπόγεια ένταση της παλύρροιας, που θα εκδηλωθεί αμέσως μετά με την ταυτόχρονη κίνηση μπάσου και πιάνου, το θέμα που παίζεται από το άλτο του Rosario Giuliani κι ένα απίθανο σόλο του Locke. Η ένταση πέφτει κατακόρυφα αφήνοντας τον Robert Rodriguez μόνο του σε αναπολήσεις πάνω στο κλαβιέ, αλλά επανέρχεται με δυνατό σουίνγκ από όλο το rhythm section, κορύφωση από το άλτο και μια τελευταία νότα από το βιμπράφωνο να μένει υπέροχα μετέωρη στο κλείσιμο. Τα χωρίς λόγια φωνητικά του Theo Bleckmann περιβάλλουν με ένα πέπλο μυστηρίου τη γλυκειά μελωδία του “Love Is A Planchette” και μέχρι τη μέση του “Love Is Letting Go” το βιμπράφωνο ολομόναχο δημιουργεί τη ρομαντική υπόκρουση της ερωτικής παράδοσης. Η αέναη προωθητική κίνηση του “Love Is Perpetual Motion” δίνεται με αλλεπάλληλες ανταλλαγές φράσεων από το άλτο του Giuliani και το τενόρο του Donny McCaslin και στη συνέχεια από το βιμπράφωνο και τα μεταλλικά κρουστά του Victor Provost. Από τα υπόλοιπα κομμάτια μόνο το σύντομο “Variation on Wisdom” δένει με το κλίμα της σουίτας, λειτουργώντας ως εισαγωγή της. Το “Last Ditch Wisdom” ακολουθεί ξεκάθαρα την παράδοση του bebop, ενώ στο κλείσιμο του άλμπουμ με το μελωδικό "Embrace", που στηρίζεται πάνω στο γνωστό τζαζ στάνταρντ "Embraceable You, ο Provost βρίσκει μια ακόμη ευκαιρία να ταιριάξει ιδανικά τις μεταλλικές του αντηχήσεις με εκείνες του βιμπράφωνου.

http://pendulum.joelocke.com

Tags: